الَّذِینَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِیبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَیْهِ رَاجِعونَ

بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
                        کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد
                         داند که سخت باشد قطع امیدواران 
با ساربان بگویید احوال آب چشمم
                         تا بر شتر نبندد محمل به روز باران
بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت
                         گریان چو در قیامت چشم گناهکاران
ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد
                          از بس که دیر ماندی چون شام روزه داران
چندین که برشمردم از ماجرای عشقت
                          اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران
سعدی به روزگاران مهری نشسته در دل
                           بیرون نمی‌توان کرد الا به روزگاران
چندت کنم حکایت شرح این قدر کفایت
                           باقی نمی‌توان گفت الا به غمگساران
درغم از دست دادن عزیزان به سوگ نشستن صبری میخواهد عظیم وخبر درگذشت آن رفیق شفیق وعزیز جان استاد عبدالله خادمی ،که بردن نامش به عنوان مرحوم دردی است جانکاه ، چنان سنگین وجانسوز است که به دشواری به باورمینشیند!!
ولی در برابر تقدیر حضرت پروردگار چاره ای جز تسلیم ورضا نیست.
بنده این ضایعه اسف بار را به یاران صدیق و همکاران محترم و جامعه بزرگ سردفتران ودفتریاران و خانواده بزرگوار آن عزیز از دست رفته تسلیت عرض نموده و از خداوند منان برای ایشان صبرجمیل مسئلت دارم.